..

....

همیشه دلتنگت هستم.

به رویایم بیا..

این موضوع باز هم برایم غیر قابل هضم می باشد..

اینگونه عظیم دردی را برایم به ارمغان آورده است...

دانسته هایم را به آتش می کشم.

خاکسترش را مرهمی به روی دیرینه زخمم می گذارم.

اما..

           ....

              بیم من همه این بود که مباد

                                            عریان شود حقیقت تلخی که هیچگاه

                                 پنهان نمانده بود...

همه چیز کسل کنندست..

کتاب ها روی هم انباشته شده اند و در انتظار خوانده شدنند...!

.

.

.

.

می روم...!

به گفت و شنید مداد و واژه می آیم.

                                         و باز هم می نویسم..!

        ...

           ..

             .  

                دور گشته ام...!

                    برایم حس {غریب} آشنایی بیاور..!

سرم گیج می رود..

مو هایم ـ پریشان ـ {مانند افکارم } به دورم پیچیده می شوند.

خاطرات تلخ و شیرین به مغزم هجوم می آورند..

رنگ ها در هم می آمیزند..

و همه چیز رو به سیاهی میرود..

نسیم خنکی عطر محبوبه ی شب را به میهمانیم می آورد..

خاطره ی پدر در ذهنم - روحم - جانم  جان می گیرد.

خاطرات از یاد رفتگان به سراغم می آید.

ـ از یاد رفته ای که خاطرش هرگز از یاد نمی رود ـ

پا هایم سست می شود...

می افتم...!

وقتی که همه چیز برایت جور دیگری معنا می دهد...

وقتی که دلتنگ خودت هستی..

وقتی که از همه کس و همه چیز دل زده میشوی..

..

...

آن وقت است که فقط جنبه ی منفی هر چیز را میبینی..

همیشه باید یک سری حرف هایم از فیلتر رد شود..!

و نوشتن با این همه فکر کردن که - چه شود - هیچ لذتی ندارد..

شاید روزی به جایی بی نام و نشان رفتم..!

..

...

حضور سبزت مبارک..

دیدم حضور نداری.

خواستم برایت جشن بگیرم...

دیدم بدون تو جشن معنی نمی دهد..

کاش بودی و تولدت را

                              با هم

                                        جشن می گرفتیم.

اما حالا..

           خودم

                    با

                        احساسات مرده ام!

به کنارت می آیم.

و از صمیم قلب تولدت را تبریک می گویم.

..

...      

به تو نزدیک می شوم.

همگی هستیم..

به دیدارمان بیا..

همگی دلتنگت هستیم...

همگی دوستت داریم..

..

...

و من هنوز..

                در انتظار بازگشتت هستم.

..

....

درد را باید گفت.. "

ذهنم از درد پر است..

دلم از خون جاریست..

هر چه می اندیشم..

که در این تاریکی..

             چه کسی فانوس را..

                    بر سر کوه عدالت

                                            روشن

                                                     خواهد ساخت...؟!

                                                                              پگاه.س